Esaretten Cesarete 3.Seans Film Gösterimi

Esaretten Cesarete Kısa Film Yarışması Platformu, özel bir seçkiyle Kült Kavaklıdere’de sizleri bekliyor!

Geçtiğimiz dokuz yılda kadına yönelik şiddet, doğaya ve hayvanlara yönelik şiddet, adalet arayışı ve toplumsal şiddet sarmalıyla mücadele gibi temaları işleyen en etkileyici filmler bu özel seçkide sizlerle buluşacak! Ayrıca bu filmlerin arka planlarını, düşünce dünyalarını ve yönetmenlerin sanatını daha yakından keşfetmek isterseniz yönetmen söyleşilerimizi de kaçırmayın!

3.seans Film Programı 

Bulak (Fount)

Somali’de zor bir hayat sürerken Türkiye’ye göç etmek zorunda kalan Walid ve ailesi Burdur’a gönderilir. Somali’de kaçtıkları susuzlukla Burdur’da da yüzleşen Walid, yeni hayatını da zorlu bir şekilde sürdürmektedir. 

Walid and his family, who had been having a difficult life in Somalia and had to migrate to Turkey, are sent to Burdur. Walid, facing the drought in Burdur which he ran away from Somalia, is struggling his life, as well.

Ben Sen O Biz Siz Onlar (I You He/She We You They)

Ben Sen O Biz Siz Onlar, tecavüz failiyle zorla evlendirilen genç bir kızın otorite, yargı, toplum ve aile arasındaki mücadelesini ve dayanışmanın önemini anlatıyor.

I You He/She We You They tells the story of a young girl who is forced to marry rapist, and her struggle between authority, justice, society, and family, highlighting the importance of solidarity.

Bir Et Parçası Gibi Hissediyorum (I Feel Like A Piece Of Meat)

“Bir Et Parçası Gibi Hissediyorum”, tecavüze uğramış bir kadının duygu ve düşüncelerini, feminist vegan bir bakış açısıyla hayvan bedenlerini yeme ve tüketme kültürünü ele alarak anlatıyor. İnek ve kadın bedenlerinin ataerkil düzen tarafından metalaştırılmasını ve tüketilmesini deneysel bir şekilde açıklıyor.

“I Feel Like A Piece of Meat” narrates the feelings and thoughts of a woman who was raped, by taking into hand the culture of eating and consuming of animals’ bodies from a feminist vegan point of view. It explains the commodification and consuming of cow and woman bodies by patriarchy in an experimental way.

İntihar Bekçisi (Suicide Watchman)

İç İşleri Bakanlığı son aylarda aşırı şekilde artan intihar vakalarının önüne geçmek için ülke genelini kapsayan bir genelge yayınlar. Genelgeye göre; bundan sonra mahalle bekçileri intiharları engellemek için dönüşümlü şekilde köprülerde bekleyecek ve bekçiler kurtardıkları her insan hayatı için bakanlık tarafından ödüllendirilecektir. Raşit, şehir merkezinden çok uzak bir köyde üzerinden koyunlar dışında hiç kimsenin geçmediği, ıssız, isimsiz ve çökmekte olan bir köprüde görevlendirilir. Raşit'in çevresindeki insanlar onun görev yerini sürekli alay konusu yaparlar. Durum böyle olunca insan doğasındaki en derin prensip; takdir edilme isteği kamçılanır.

The Ministry of Interior issues a nationwide directive to curb the surge in suicide cases over recent months. According to the decree, neighborhood watchmen are to be stationed on bridges in rotating shifts to prevent suicides, receiving a reward from the ministry for every life they save. Raşit is assigned to a desolate, nameless, and crumbling bridge in a remote village where no one ever crosses except for flocks of sheep. As those around him constantly mock his assignment, the deepest drive of human nature—the desire for recognition—is ignited.

Görüşme

Stajyerlik için iş görüşmesine giden Rüya görüştüğü kişinin tavırları ve ilgisizliği karşısında patriyarkanın oluşturduğu düzenle karşılaşır ve iç dünyasında bir sarsılma yaşar.

Rüya, who goes to a job interview for an internship, encounters the order shaped by the patriarchy in the face of the attitude and indifference of the person she is interviewing with, and experiences a breakdown in her inner world.

İsmimi Yaz (Write My Name)

Gazze de yetmiş altı yıldır süren işgal ve bir yılı aşkın süredir devam eden soykırımda evler, üniversiteler, hastaneler, okullar bombalanmaya devam ediyor. Gazze de yaşayan Filistinliler, zor koşullarda görev yapan doktorlar ve sağlık çalışanları, tüm baskı ve yıldırma yöntemlerine rağmen görevlerini yapmaya devam eden gazeteciler tüm dünyaya bir yılı aşkın süredir Gazze’de güvenli alan olmadığını, yemek bulamadıklarını, temiz su, elektrik, tıbbi malzemenin olmadığını çektikleri video ve fotoğraflarla kanıtlamaya çalışıyorlar. Gazzeli anne ve babalar enkaz altında kalan çocuklarının cesetleri parçalanırsa onları daha kolay bulmak için ya da kurtulurlarsa çocuklarının hastanede bulunabilmesi için çocuklarının kollarına ve bacaklarına kalemle isimlerini yazıyorlar. Filmin ismi de filmin fikrinin oluşumu da bu olayı aklımızdan çıkartamamızla başladı ve bu belgeseli çekme kararını aldık. Biz bu belgesel filmi sorumluluk duygusuyla kendi memleketinde sürgün olan, acı çeken ve her şeye rağmen direnen Filistin halkına ithafen yaptık. Filmde zor yaşam koşullarını deneyimlemiş kadın ve çocuklardan seçtiğimiz katılımcılarımız neler yaşadıklarını, nasıl hayatta kaldıklarını, eğitimden mahrum kalmalarını, sevdiklerini Gazze'de bırakmanın hüznünü ve bir şehrin yok oluşunun kendilerinde bıraktığı hasarı Gazze’ye bir gün geri dönebilmenin umuduyla anlatıyorlar. Çocukların çocukluğunu yaşayamadan büyümesi, erken yaşta savaşı, işgali, adaleti sorgulamaları, baskıyı deneyimlemelerini de belgeselde görüyoruz. İsmimi Yaz kısa metrajlı belgesel filmi Gazze soykırımını ve savaşı yaşayıp hayatta kalmış kadın ve çocukların deneyimlerine odaklanırken bir şehrin yok oluşunun günlüğünü de tutuyor. Gazzedeki insanlık dramını bunu deneyimleyen, yaşamış insanların gözünden doğru bir şekilde aktarabilmek için Gazze'de güncel çekilmiş video kayıtlarını, haberleri, kişisel arşiv görüntülerini ve animasyonu kullandık. Filmimiz bir çocuğun memleketinden ayrılmadan önce hafızasında kalan aklından çıkaramadığı görüntüyü anlatması ile bitiyor bununla medyada Gazze’de yaşanan dramla ilgili büyük ve derin bir arşiv olmasına karşın gördüklerimizin yaşananların çok ufak bir kısmı dahi olmadığını anlatmak istedik.

In Gaza, the ongoing occupation that has lasted for seventy-six years and the genocide that has continued for over a year have resulted in the bombing of homes, universities, hospitals, and schools. Palestinians living in Gaza, doctors and health workers working under difficult conditions, and journalists who continue to perform their duties despite all forms of pressure and intimidation are trying to prove to the world, through the videos and photos they capture, that there has been no safe place in Gaza for over a year, that they cannot find food, and that there is no access to clean water, electricity, or medical supplies. Gazan mothers and fathers write their children's names on their arms and legs with a pen, in case their bodies are dismembered under the rubble, to make it easier to identify them or to ensure that if they survive, their children can be found in the hospital.

The idea for this film emerged from our determination to never forget this situation, which compelled us to decide to create this documentary. We made this documentary with a sense of responsibility to the Palestinian people who are exiled in their own homeland, suffering, and resisting against all odds. In the film, participants selected from women and children who have experienced harsh living conditions share their experiences of survival, the sorrow of being deprived of education, the pain of leaving loved ones behind in Gaza, and the damage caused by the destruction of a city, all while holding onto the hope of one day returning to Gaza.

We also witness how children grow up without experiencing their childhood, questioning war, occupation, and justice at a young age, and what it means to endure oppression. "Write My Name," a short documentary film, focuses on the experiences of women and children who have survived the genocide and war in Gaza while also documenting the city’s destruction. To accurately convey the humanitarian tragedy in Gaza through the eyes of those who have lived it, we utilized recent video recordings from Gaza, news reports, personal archive footage, and animation. 

Our film concludes with a child's narration of the images that remain etched in their memory before leaving their homeland, emphasizing that despite the extensive and profound archives in the media about the drama in Gaza, what we see represents only a tiny fraction of what has occurred.

Kibo

Kibar ve Hüseyin, Tunceli'nin Pertek ilçesinde hayvancılıkla uğraşmaktadır. Her gün uzun saatler çalışmak zorunda kaldıkları bu meslek, onların kontrolünde olmayan bir çok parametre tarafından etkilenmektedir. En çok etkileyenlerden biri ise iklim değişikliğidir.

Kibar and Hüseyin are livestock farmers in the Pertek district of Tunceli. Their profession requires long hours of work every day and is shaped by many factors beyond their control. One of the most significant among them is climate change.

Şaheser

Toplumun onda yarattığı kuşkulara rağmen resim yapma hayalinin peşinden koşan Hayalci ve maddi durumu sayesinde statü sahibi olmuş Nepo, kendi sanat eserlerini yapmaya başlarlar. Günün sonunda ikisinin eseri de biter ve sadece biri 'Şaheser' olarak adlandırılmaya hak kazanır.

Dreamer, who pursues her dream of painting despite social doubts, and Nepo, who has gained status thanks to his financial situation, begin creating their own works of art. Ultimately, both their works are finished, and only one is worthy of being called a "Masterpiece."