Yaşadığını Görmek Ne Güzel

Yaşadığını Görmek Ne Güzel/Que Bom Te Ver Viva Film Gösterimi

Yönetmen Lúcia Murat

Oyuncular Irene Ravache

Konuk: *Film ekibinin katılımıyla / With the participation of the film crew

31 Mart 1964'teki askeri darbe Brezilya’da hükümeti devirdi ve diktatörlük rejimini kurdu. Akabinde sivil haklar askıya alındı ​​ve hapishanelerde işkence sistematik bir uygulama haline geldi. Lucia Murat, sekiz kadın siyasi mahkumun tanıklıklarını, oyuncu Irene Ravache tarafından canlandırılan anonim kurmaca bir kadın karakterin monologuyla iç içe geçiriyor. Hepsi birden işkence deneyimlerini aktarıyor. Ravache'nin karakteri filmin başında "Nasıl hayatta kaldık?" sorusunu soruyor. Kurmaca ve belgeselin bu olağanüstü karışımı, kişisel belleğin, siyasi baskının ve hayatta kalma iradesinin kaydını tutuyor. Murat da filmde röportaj veren kadınlar gibi, hapse atıldı ve işkence gördü. Bireysel acı ve travma ile daha geniş sosyo-politik alan arasında köprüler kuruyor. "Sizi Hayatta Görmek Ne Güzel", baskının tarihini kristalleştiriyor, hayatta kalanlara dayatılan sessizliği ve kolektif unutma iradesini paramparça ediyor.

Sinopsis (ENG): 

On March 31, 1964, a military coup overthrew the Brazilian government and established a dictatorial regime. Civil rights were suspended and torture became a systematic practice in prisons. Lucia Murat, interlaces the testimonies of eight female political prisoners with a monologue voiced by an anonymous fictional female character, played by actress Irene Ravache. They all allude to the experience of torture. Ravache’s character asks “How did we survive?” in the beginning of the film. This extraordinary hybrid of fiction and documentary sears record of personal memory, political repression and the will to survive. Murat, like the interviewees, was herself tortured and imprisoned. She establishes connections between individual suffering and trauma, and the wider socio-political realm. How Nice to See You Alive crystallizes a history of repression, shatters the silence imposed on the survivors and the collective will to forget.